- vanaf 11 juni 2020 -

Categorie: Uncategorized (Pagina 1 van 12)

Addendum 5: B. Zwaals vervloekte boeren

Foto © Koos Hageraats

Bij de bekendmaking van de exit polls deze week dacht ik: ‘vervloekte boeren, hun hoeden staan scheef, hun humeuren / hangen er half onderuit.’ Misschien is het een idee om deze regels op een servet af te drukken en dat servet te verspreiden in het restaurant van de Tweede Kamer. Ze zijn van B. Zwaal, een Nederlandse dichter. Een onbekende dichter die veel bekender zou moeten zijn. Het Nederlandse taalgebied wemelt ervan, van dichters die meer aandacht verdienen en al jaren op schemerstand in de marge staan. Ik sla zijn tweede bundel bos in ’t rot open en lees:

in de rede van nergens loopt
sneeuw
de scheur van het hart stroomt vol
schreden

008 – De Nieuwe Contrabas podcast – Angst om te vervelen

Bij het schrijven van haar bejubelde debuutroman De geschiedenis van mijn seksualiteit werd Sofie Lakmaker (1994) achtervolgd door de angst te vervelen. Hans en Chrétien ondervragen haar. Verder tippen zij twee ‘onderschatte’ boeken, te weten de roman Anno van reclameman Adriaan Kuijper en de politieke pil Die unregierbare Gesellschaft van Grégoire Chamayou. En is er, naast een opnieuw vermakelijke ‘Tommy’ en het Bukowski-gedicht ‘Democracy’, een korte bespreking van het tv-programma Eus’ boekenclub.

007 – De Nieuwe Contrabas podcast – 50 jaar Grunberg, 50 jaar SP

Wat te denken van Arnon Grunberg die Abraham heeft gezien? Uitgever Mai Spijkers zweept Lale Gül op naar nieuwe bestsellers. Scheidend SP-Kamerlid en filosoof Ronald van Raak vertelt ‘begeistert’ over de eigen partijhistorie, het teruglezen van Herman Hesse en de ongenaakbaarheid van de taal, waarna Hans en Chrétien weer fraaie boeken tippen. Chrétien rondt af met een rake ‘Tommy’.

Gedicht 6.3.2021: [anders anders bekend maar herkend toen] van Lucebert

Deze week verscheen Vaarwel, achtergelaten gedichten van Lucebert. De bundel bevat gedichten die Lucebert heeft ‘achtergelaten’ in het huis van Bert Schierbeek en Frieda Koch. Hij had daar enige tijd gewoond, eind jaren veertig, begin jaren vijftig. Schierbeek, Lucbert en Koch leefden enige tijd in een drietrapsrelatie, maar dat was niet houdbaar. Lucebert vertrok, en liet dus een deel van zijn oeuvre achter. In dit mooie artikel van Aleid Truiens, uit de Volkskrant, staat het verhaal van de relatie en de gedichten beschreven. Ik citeer: Lees verder

006 – De Nieuwe Contrabas podcast – Nouveau Candlelight

Aflevering 6 alweer van De Nieuwe Contrabas Podcast. Chrétien is blij met burgemeester Bruls. Arie Storm en de nouveau roman gaan hand in hand. Dean Bowens gedicht grenst aan Candlelight. Gast Marika Keblusek tipt de onvergelijkbare Janet Malcolm. En gelukkig is er Tommy, want er is altijd wel een Tommy.

Noot: Toen we de podcast opnamen, had Marieke Lucas Rijneveld zich nog niet teruggetrokken als vertaler. Dat verandert niks aan de droevige droeftoeterigheid van de hele ‘kwestie’.

005 – De Nieuwe Contrabas podcast – Empathie & Laminaat

Literatuur op tv dreigt vooral weer over BN-ers te gaan, vreest Chrétien tussen het laminaat leggen door. En nog meer slecht nieuws: de literaire krantenrecensie krimpt ineen tot postzegelformaat. Ondertussen leest Hans eindelijk een vrouw, Ali Smith, en geniet Chrétien van het intense proza van Marguerite Duras. Verder een wervelend gesprek met bibliothecaresse Marjolein Hordijk over een leeslijst die beoogt van aspirant-artsen invoelende dokters te maken.

22 februari 2021: 125e geboortedag Paul van Ostaijen

Dit is een herpublicatie van een stuk, bij gelegenheid van Paul van Ostaijens 125e geboortedag vandaag.

Ik ken iemand die Paul van Ostaijen spaart. Mensen die boeken van schrijvers sparen, lezen niet. Tenminste, dat denk ik altijd. Lezen houdt maar van kopen af, zegt die vriend altijd. Het heeft jaren geduurd voordat ik die uitspraak thuis kon brengen. Pas na lezen van Verzonken boeken van Gerrit Komrij viel bij mij het kwartje: ‘De bibliofiel leidt een deerniswekkend bestaan. Geen sprank hoop dringt ooit in zijn leven door. Hij is een toonbeeld van geestelijke stilstand. Hij leest nooit eens een boek. Want lezen houdt maar af van kopen.’ Lees verder

Gedicht van 21.2.2021: Junkieverdriet van Jotie T’Hooft

Ja, dat was wat, de poëzie van Jotie T’Hooft. Hij stierf in 1977, ik ging net naar de middelbare school. Toen kende ik zijn werk nog niet, dat kwam later, begin jaren tachtig, de jaren van het wilde en ongecontroleerde lezen. T’Hooft werd mijn ‘eerste’ dichter, de eerste dichter van wie ik het verzamelde werk kocht. Ik zag de documentaire Junkieverdriet van René Seegers, Leon de Winter, Jean van de Velde op televisie. Leon de Winter was toen nog een echte schrijver, zó lang is dit allemaal al geleden.

Ik zag gisteren deze documentaire op YouTube en dacht na afloop: Misschien weer eens wat in T’Hooft lezen…

Lees verder

Gedicht van 20.2.2021: 1 (uit: Een goudvis) van Arjen Duinker

Dit schreef ik eerder op 18 december 2018 over Arjen Duinker, naar aanleiding van zijn in dat jaar bij uitgeverij Douane verschenen bundel Een goudvis. Onder het stukje neem ik het eerste gedicht uit de bundel op.

J.C. Bloem debuteerde in 1921, maar werd pas een jaar of 35 later een nationale poëzieknuffelbeer, toen de ooievaarpocket Doorschenen wolkenranden (een titel die aan een huidziekte doet denken) verscheen. Veel gedichten voor weinig geld, het werkte. Daarna was er geen houden meer aan. J.C. Bloem werd een dichter waar een ‘som van misverstanden’ omheen ontstond. Dát was nog eens een dichter. Een lijdende, lichamelijk grotendeels uitgeschakelde man die in vijf of zes klassiekers het ‘universele levensgevoel’ vastlegde. J.C. Bloem wás poëzie en poëzie was vanaf dat moment J.C. Bloem. Ik weet niet of hij nu nog veel wordt gelezen, maar ik weet wel dat hij veel is gelezen — en zijn invloed is tot op de dag van vandaag terug te vinden, in het werk van Menno Wigman bijvoorbeeld (deels ten positieve), of in het werk van Pieter Boskma (weerkaatst door een lachspiegel). Lees verder

Weissensee: een met boekenkasten gestoffeerde serie op Netflix

Dit weekend keek ik naar de serie Weissensee, tijdens de laatste dagen van mijn Netflix-abonnement. Het is allemaal heel mooi en goed gedaan en toch droevig en tot staren in de verte uitnodigend. De truc waarin je ‘de geschiedenis’ koppelt aan persoonlijk drama werkt én is soms een beetje afgezaagd, maar op een manier waarop goede vriendschappen af en toe afgezaagd kunnen zijn. Het was geen verloren tijd om te kijken. Lees verder

« Oudere berichten

© 2021 De Nieuwe Contrabas

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑