- vanaf 11 juni 2020 -
Beste luisteraars,
Vanwege onverwachte ontwikkelingen van medische aard hebben we onze voorbereide podcast over ‘Eindeloos vertier’ van David Foster Wallace niet kunnen opnemen. Ook komende opnames zijn nu onzeker.
Te hopen is dat Erik, onze technicus, snel weer achter de knoppen kan plaatsnemen, maar garanties zijn er niet.
(Als u andere luisteraars van DNC kent, is het delen van dit bericht wellicht een optie.) We houden u op de hoogte…
Lees mijn nieuwe Substack hier >>
De auteur Walter van den Berg vroeg me via Substack of hij me zijn nieuwe boek mocht sturen. De aandacht in de pers liet te wensen over. Ik kreeg zijn boek en las het, daarna schreef ik Walter een brief. Die staat onder het plaatje. Het boek heet dus Zanger Ronald zingt de Blues en is uitgegeven door Hollands Diep. Hopelijk schrijft Walter nog terug. Ben je ook auteur en wil je ook zo’n mooie brief? Laat het me weten! En ondertussen: alvast een zalig Kerstfeest toegewenst.
Lees de recensie van Pieter van Os hieronder of hier >>
Graag onder uw aandacht gebracht: mijn nieuwe Substacks: over de afleveringen van ‘Zeeman met Boeken’ die op Youtube zijn te zien en over het ontslag van Theodor Holman bij Het Parool. Een citaat uit het laatstgenoemde:
Ik las Holman soms wel en vaak niet. Hij is een stilist, maar is hij een interessante stilist? Zelf zou ik zeggen: nee. Hij is goed in sentimentele stukken en hij is goed in het polariseren, dat lijkt al gauw gevoelig / intelligent, maar het is vooral om van te gapen. Soms lijkt Holman vooral een auteur die nooit een auteur is geworden omdat hij vooral houdt van de al te korte baan, waarvoor je niet heel diep geconcentreerd hoeft te zijn. Dat vind ik jammer, er hadden een paar goede boeken ingezeten en in plaats daarvan is er nu een zee vol weggestroomd proza. Een oeuvre, zou je met enige goede wil kunnen zeggen.
Lees de stukken hier en hier! En abonneer u (betaald, desnoods)!
Wat mij altijd verbaast, als ik het systeem aanschouw, is de manier waarop principes altijd meteen worden losgelaten als je er een bakje geld naast zet. De auteurs met de grootste mond krijgen een beetje een loense blik als ze het €-teken zien. Hela, het €-teken! Leuk, zou daar geld bij in de buurt liggen. Ja, nou ja, gompie, kijk nou toch. Wat moet ik doen om dat te mogen oppakken?
Lees verder op mijn Substack, over de Hans Vervoort-prijs en over principes, die op zich heel mooi zijn & toch verkocht kunnen worden >>
Mijn Substackpagina heeft nu 200 abonnees. Daar ben ik blij om. En het betekent dat ik nu 2x per week iets ga posten, op woensdag en op zondag. Ik zou het fijn vinden als er nog meer abonnees bijkomen, want het bijna-ouderwetse bloggen ligt me wel. Dus hup-hup, abonneren maar, en lezen >>
Mijn post van deze week:
Deze week was ik vijf dagen in Madrid. Op familiebezoek én gewoon, zomaar; voor het eerst zette ik voet op het Iberisch schiereiland en ik moet zeggen: de Tachtigjarige Oorlog had wat mij betreft best anders mogen aflopen. Wat een stad: een mengeling van grote boulevards en uitvalswegen én kleine zijstraten bomvol aparte winkels en bijzondere horecagelegenheden. Lees verder >>
Deze week bezocht ik een boekpresentatie in Scheltema, een grote boekhandel in Amsterdam, onderdeel van het Athenaeum-imperium.
Het eerste dat opvalt als je die winkel binnenkomt, is de ruimte: het niets om de boeken heen. Daarna vallen op: de roltrappen, de schappen met ‘non-books’ en de ruime presentatie van steeds weer hetzelfde. Het is een grootschalige retail-hel. Er is ook een wc en als je die wil bezoeken moet je 1 euro betalen. De stofwisseling van de klant wordt óók geëxploiteerd.
Lees mijn substackstuk van de week hier (en abonneer je) >>
Mijn nieuwe stuk op Substack staat hier >> – abonneer u; bij 200+ abonnees stap ik over van 1 zondagse preek naar 2 preken per week (op woensdag en zondag).
Chrétien geeft zijn ultieme schrijftip in de Boekenkrant. Lees zijn adviezen hier >>
De schrijfcoach is voor de literatuur wat de consultant is voor het bedrijfsleven. Hij komt meestal als een dief in de nacht, plundert de kas en verdwijnt zonder een zichtbare indruk achter te laten. De leerling is, als alles niet al te rampzalig verloopt, een illusie rijker. Maar schrijven kan hij nog steeds niet. Waarom duurt deze situatie met alleen verliezers voort? Sterker: hoe kan het dat het aantal schrijfdocenten alleen maar groeit? Het lijkt wel een muggenplaag in de zomer. Er af en toe één doodslaan helpt niet. Er komen altijd een stuk of tien broertjes en zusjes op de begrafenis.
© 2026 De Nieuwe Contrabas
Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑
Recente reacties