Hoe doe je dat, sterven in tijden van social media? De ene doet het zonder kik (Gerrit Komrij), de ander maakt er een heel spektakel van (ik ken zo 1,2,3 geen voorbeeld, maar ze zijn er) en de derde schrijft een kort, geserreerd bericht op Facebook. De derde is Koenraad Goudeseune:
Het gekke is dat ik bij het lezen van het bericht aanvankelijk dacht: Doe eens normaal Koen. Doodgaan, dat is niet iets waar je grapjes over of literatuur van maakt. Tot ik, gaandeweg, de geschiedenis van zijn wall de laatste maanden overdenkend, tot de conclusie kwam dat het geen grapje is en geen literatuur. Het is het leven. En wat doet dat leven op Facebook?
Deze aangekondigde dood verwart me. Koenraad Goudeseune is letterlijk van mijn generatie, uit mijn jaar, uit 1965. Mensen uit 1965 gaan nog lang niet dood. Die gaan eerst wachten tot al die vervelende mensen uit 1964 en eerder eindelijk eens opzouten. Maar vooral alle echt oude mensen. Wij hebben nog een jaar of dertig voor de boeg.
Toch niet, toch niet. De raaf tikt met zijn snavel op het raam en heeft een boodschap. Het wordt een beetje kaler in de literatuur. Al die nieuwelingen met hun problemen die niet dieper reiken dan de bodem van hun weerzinwekkend jonge navels. Al die mensen die nog meer tijd hebben dan wij. Tss. Ksst. Vort. Opzij voor de oudere mannen.
Het is absurd dat mensen van onze leeftijd nu al gewogen moeten worden. Hun oeuvres. Hun nagelaten werken misschien. Hun brieven en e-mails en verongelijkte kreten in de nacht. Dat werk is nog lang niet af. Die brieven mogen soms best verscheurd. De ene kreet die alle andere kreten overbodig maakt ontbreekt nog. De weegschaal is stuk en er is geen weegschalenmaker in het land die hem maken kan.
We zullen, inderdaad, afscheid nemen. Maar hoe? En wanneer? En vooral: waarom?
Geef een reactie