- vanaf 11 juni 2020 -

Auteur: Hans van Willigenburg

Hoe Hans evolueerde tot een efficiency eisende podcast-lezer

Als gastheer van een wekelijkse podcast over nieuw verschenen literatuur, om precies te zijn De Nieuwe Contrabas podcast, leef ik sinds enkele jaren vrijwillig onder een bepaalde ‘leesdruk’. De boeken die ik wekelijks met Chrétien Breukers bespreek móeten immers, als de geluidsopname voor de podcast gaat lopen, gelezen zijn? Nu is de hoofdreden om de betreffende podcast te maken – en denkelijk geldt dit ook voor Chrétien – een niet aflatende honger om boeiende, spitse, levendige en verrassende literatuur als eerste, of bijna-eerste, onder ogen te krijgen en van hopelijk zinnig commentaar te voorzien. En die honger neemt in mijn geval gelukkigerwijs ook niet af. Maar, zo moet ik tevens melden, er dreigt zich wel een eis aan literatuur naar voren te dringen waar ik vroeger mijn neus voor zou hebben opgetrokken, en dat is de eis dat de literaire schrijver in een bepaalde mate gevoelig is voor – houd je vast voor deze kantoorterm! – efficiency. Lees verder

Hans van Willigenburg sleept twee boeken mee naar leesjaar 2024

Uit de melee van boeken die ik in 2023 voor De Nieuwe Contrabas podcast heb gelezen, springen er twee uit. Dit heeft niet zozeer met een smaakoordeel te maken (helemaal niet zelfs, denk ik), maar met de onverwachte weerstand die deze boeken blijken te bieden bij mijn poging om het nieuwe leesjaar, voor zover mogelijk, in een frisse (blanco) stemming te beginnen. De twee eruit springende boeken zitten die stemming, kortom, in de weg: ze hebben zich stilletjes een plekje verworven tussen mij en de gewenste opgeruimdheid. En in plaats van daar narrig over te zijn, gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat het een kwaliteit van die twee boeken is dát ze me in de weg zitten. Het zijn als het ware twee breedgeschouderde grenssoldaten. Ze laten zich niet opzij zetten. ‘U komt het gebied van de Opgeruimdheid niet in,’ zeggen ze onvermurwbaar. 

De twee boeken waarover ik spreek zijn Niet niks van Hiske Dibbets (ondertitel: Een jaar met de dood op mijn hielen) en Ik schrijf u vanuit Moskou van Alexander Snegirjov (ondertitel: Een verboden dagboek). Hoe kan dat nou? Doorgaans vind ik memoires en dagboeken algauw stomvervelend, op het randje van pedant. Maar Dibbets en Snegirjov zijn erin geslaagd de negatieve kant van het genre – de extreme focus op het eigen gevoelsleven, de net iets te koket onthulde, persoonlijke ontboezeming – volledig uit te roeien. En wat zij ervoor in de plaats zetten is me dus kennelijk, in de drukte van het vele lezen, bijgebleven. Lees verder

Hans van Willigenburg ging naar de Nacht van de Poëzie

Vraag me niet in welk jaar, maar ik ben óóit eerder op de Nacht van de Poëzie geweest. Geloof ik. In mijn herinnering liep ik in de wandelgangen vooral langs uitgestalde waar van kleine, sympathieke uitgeverijtjes, die bundels aanboden die nooit in aanmerking zouden komen voor het prijzencircus maar kennelijk dankzij de goedhartige bui van een uitgever de weg naar publicatie hadden mogen afleggen (eventueel geholpen door een financiële bijdrage van de dichter in kwestie).

In het kader van De Nieuwe Contrabas podcast leek het me aardig weer eens een kijkje te nemen, ook al waarschuwde compagnon Chrétien Breukers me vooraf dat dit jaarlijkse gebeuren, in zijn niet mis te verstane bewoordingen, ‘verschrikkelijk’ is. Ik liet me zelfs verleiden in een gewone toegangskaart te investeren, omdat het perstraject me algauw als te omslachtig (omgeven met voorwaarden en plichtplegingen) voorkwam. Lees verder

TOP-5 Hans van Willigenburg, na 80 afleveringen De Nieuwe Contrabas podcast

Emy Koopman Tekenen van het universum Top-5 Hans van Willigenburg De Nieuwe Contrabas podcastOm mijn geheugen wat te ordenen stel ik na tachtig afleveringen van De Nieuwe Contrabas Podcast een top-5 samen, voor mezelf in de eerste plaats, maar ook voor onze luisteraars en toevallige passanten op deze site. Het is een top-5 van boeken die de afgelopen twintig maanden, als beroepslezer voor de podcast, het meeste indruk op mij hebben gemaakt. Per boek poog ik in enkele zinnen aan te geven waarom het er uitsprong voor mij. De gekozen titels staan in een willekeurige volgorde. Lees verder

Zomerlezen: ALS de Liefde van Theodor Holman

Theodor Holman

Theodor Holman, ALS de liefde, novelle, Sunny Home

Wie?
Theodor Holman (1953) is een Nederlandse journalist en veelschrijver, met Amsterdam als zijn onveranderlijke biotoop. Sinds mensenheugenis schrijft hij een dagelijkse column voor Het Parool en onder het pseudoniem ‘Opheffer’ is hij ook nog steeds wekelijks te volgen in De Groene Amsterdammer. Holman was goed bevriend met de in 2004 vermoorde cineast, interviewer en publicist Theo van Gogh en in 2018 won hij de Pim Fortuynprijs voor het vrije woord.

Waarom?
In de compacte novelle ALS de liefde volgen we een op Holman gelijkend personage die afscheid neemt als begrafenisondernemer en een leuk slot aan zijn leven wil breien door een Volkswagenbusje gereed te maken voor toeren door Europa. Lees verder

Zomerlezen: De vreemdelinge van Sergej Dovlatov

Sergej Dovlatov, De vreemdelinge, Uitgeverij Vleugels, recensieDe Nieuwe Contrabas podcast heeft een kleine zomerstop. Maar het lezen gaat door, in de rubriek Zomerlezen. Uiteraard is dit ook het moment om de podcast te bingen en je te abonneren, via deze link >>

Wie?
Sergej Dovlatov (1941-1990) is een Russische journalist en schrijver wiens werk zich in een groeiende in plaats van tanende belangstelling mag verheugen. Zijn romans en verhalen kenmerken zich door de vrijwel volledige afwezigheid van psychologie. Misschien is zijn journalistieke achtergrond er de reden van dat zijn stijl lijkt op die van een koudbloedige notulist, dat wil zeggen: ogenschijnlijk zet hij gebeurtenissen tamelijk willekeurig achter elkaar. Soms introduceert hij behalve de personages zelf ook kort hun vader of moeder, hun opa of oma, broer of zus, neven of nichten, hetgeen je dan kunt lezen als een niet-psychologische handleiding bij hun karakter en acties. Lees verder

© 2024 De Nieuwe Contrabas

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑