Vraag me niet in welk jaar, maar ik ben óóit eerder op de Nacht van de Poëzie geweest. Geloof ik. In mijn herinnering liep ik in de wandelgangen vooral langs uitgestalde waar van kleine, sympathieke uitgeverijtjes, die bundels aanboden die nooit in aanmerking zouden komen voor het prijzencircus maar kennelijk dankzij de goedhartige bui van een uitgever de weg naar publicatie hadden mogen afleggen (eventueel geholpen door een financiële bijdrage van de dichter in kwestie).
In het kader van De Nieuwe Contrabas podcast leek het me aardig weer eens een kijkje te nemen, ook al waarschuwde compagnon Chrétien Breukers me vooraf dat dit jaarlijkse gebeuren, in zijn niet mis te verstane bewoordingen, ‘verschrikkelijk’ is. Ik liet me zelfs verleiden in een gewone toegangskaart te investeren, omdat het perstraject me algauw als te omslachtig (omgeven met voorwaarden en plichtplegingen) voorkwam. Lees verder
Chrétien is zes nummers lang gastredacteur van Propria Cures. Vandaag verschijnt zijn eerste bijdrage, online te lezen – maar ook op papier is Propria Cures erg fijn. Neem een abonnement bijvoorbeeld. Hoe dan ook, 
Net iets eerder dan je van ons gewend bent, namelijk aanstaande vrijdag, staat aflevering #099 van De Nieuwe Contrabas podcast online. Evenals vorig jaar ‘spelen’ wij de juryberaad= slagingen van deze literaire prijs in alle openbaarheid als het ware ‘na’, zodat er niet, zoals op tv, zomaar ineens een boek omhoog wordt gehouden dat de winnaar blijkt te zijn, maar elk van de genomineerde romans
Sophie Hermans is een politica. Als politiek en literatuur op elkaar botsen, verandert de literatuur in Dresden na het bombardement van 1945. Of actueler: in Bakhmut een week geleden. Hermans was de politicus die ons zou bijstaan om ‘het lezen te vieren’ – deze punchline spreekt Eus een paar keer per aflevering uit, om alle kritiek op zijn achteloosheid en povere voorbereiding bij voorbaat te ontkrachten. Hij is toch iets aan het vieren? Namelijk: het lezen! Nou dan. Dat dit via de fractieleidster van de meest harteloze, neoliberalistische partij van Nederland loopt, boeit hem niet. 
Eus had gisteren zijn vestimentaire frivoliteiten laten varen. Hij droeg bontkraag noch capuchon. Hij droeg een saliegroen jack van de Beversport. Daarin gehuld stond hij aan het begin van de uitzending te shinen voor het Burgerweeshuis. Het gedicht dat hij uit het minibiebje toverde was zogenaamd geschreven door een kind van zeven en waarschijnlijk dus van Eus zelf.
Je kunt veel over Eus zeggen, en ook veel lelijks, maar gevoel voor humor heeft hij op een of andere manier wel. Gisteren droeg hij geen jas met een bontkraag. Hij droeg een jas met een capuchon. En niet een kleine capuchon, nee, een ENORME capuchon, groot genoeg om zijn hoofd helemaal in te verbergen. Van schaamte, om dat liefdeloze programma ‘over lezen’ dat hij maakt. Toch ben ik om. Ik heb alles bekeken, ook de kritiek op 
Zeer geachte heer Wiener, waarde Lodewijk,
Recente reacties